کتابداران فردا2

هنوز خوب شکسته شدن دست مادر را هضم نکرده بودیم که پدر هم بی حال شد و دو روزی در سکوت ما را نگاه می کرد و بیشتر اوقات می خوابید. دیگر حسابی نگران شده بودم. نمی دانستم چه کار کنم. هم مراقبت های شبانه روزی از مادر و هم تنش های حاصل از جنگ، خسته اش کرده بود. خریدهای خانه را انجام دادم و کمی آب پرتقال گرفتم برای بابا که جان بگیرد. یک گربه هم تازگی ها به جمع خانواده ما اضافه شده! باید از او هم مراقبت کنیم. گربه یک روزه ای که مادرش رهایش کرد و هنوز دنبالش نیامده. به گربه شیر نداده بودم که این هم جزو کارهایم قرار گرفت! دیروز جلسه انجمن کتابداری هم بود. حوصله نداشتم. بعد از یک ماه تازه یادمان آمده جلسه بگذاریم و بیانیه بدهیم! حالا دیگر؟! انتظار می رود یک انجمن از ادکا یا انجمن دانشجویی یک سطح بالاتر باشد. به هرحال خوابیم دیگر. دایره مان محدود است به خودمان و کاری به جامعه نداریم انگار. هوا صاف است و آبی. دلتنگ خانه شده ایم...

امروز که ایمیلهایم را بررسی می کردم دیدم از مصر و ترکیه دوستانی لطف کردند و حال و احوال ما را در شرایط جنگی پرسیدند. افرادی که حتی یک بار هم ندیدمشان ولی با هم تعامل علمی داشته ایم. اما دریغ از کسانی که سالها در ایران با هم دوست بودیم و رفت و آمد خانوادگی داشتیم و حتی دانشجویانی که برای ادامه تحصیلشان توصیه نام خواسته بودند و بعد رفتند و پشت سرشان را نگاه نکردند. اینها یک زحمتی به خود ندادند که فقط بگویند وطن حالش چطور است؟ شما چطورید؟ زنده اید؟ خیلی دلگیرم از دستشان.

از صبح کسل و بی حوصله بودم. آقاجان رفته بودند نان بربری تازه گرفته بودند. صبحانه خوردیم تا بچه ها بلند شدند. از شیراز زنگ زدند. با نوید صحبت کردیم و می گفت بیایید! خیلی سریع چمدان ها را بستیم و حرکت کردیم. جاده خلوت و خوب بود. گردنه ملا احمد را رد کردیم. شهرهای ورزنه و هرند را دیدیم. مسافتی هم جاده دو طرفه و کمی خطرناک بود. در مسیر ما خبری از بمباران نبود. شهرضا را رد کردیم بنزین را زدیم و افتادیم در اتوبان شاهچراغ. باران شدید بود. خیلی با احتیاط رانندگی می کردیم. چند مورد ماشین را دیدیم که چپ کرده بودند. در مسیر مجتمع چندانی نیست که استراحت کنیم ولی چند کانکس برای دستشویی و غذاخوری هست. حدود ساعت شش و ربع رسیدیم به اول جاده گویم تا زیر گذر هم مشکلی نبود. ولی دیدیم ترافیک سنگینی در اتوبان است. طبق دستور نشان رفتیم به یک فرعی که بسیار شلوع بود. ولی ناگهان سیل سهمگین آمد و ما گیر کردیم. خیلی ترسناک بود و دیگر با زندگی داشتیم بدرود میگفتیم. واقعاً نمی دانستم نجات پیدا می کنیم یا نه. آب خیلی خروشان و گل آلود بود. ملیکا حسابی به گریه افتاده بود. همسرم آیت الکرسی میخواند. دلم را به دریا زدم. هر طوری بود گاز دادم و حرکت کردیم و رسیدیم به مسیر اصلی. با ترافیک سنگین ساعت ده شب رسیدیم منزل بابا اینها. مامان هم باز دستش شکسته...زمین خورده اند. هنوز از فعالیت انجمن کتابداری ایران خبری نیست. نه پیامی و نه حرکتی در راستای کتابداری اجتماعی برای کمک به مردم در این شرایط جنگی. روانشناسان از ما پیشی گرفتند و ما کتابداران هنوز خوابیم. وقتی همه خوابیم...

امروز رفتیم مصلای نایین. خیلی جای قشنگی بود. قبر پیرنیا هم آنجا بود. دکتر حسین پیرنیا که نماینده مردم نایین در مجلس شورای ملی بوده است. گویا هنگامی که از کتابخانه برمی گشته و کتاب در دست جان به جان آفرین می دهد. مصلای نایین معماری بسیار زیبایی دارد. آجر چینی ها و طاق هایی که ساخته اند بسیار عالی و هنرمندانه است. باغ پسته بزرگی هم دارد که خیلی زیباست. از پله ها بارو بالا رفتم و شهر را دیدم. نایین شهری بدون برج. شهری که تا آخرش پیداست. افسوس که به این فضای تاریخی نمی رسند. فضایی هست برای جذب گردشگر. دیروز انیمه نیکلاس کوچولو را دانلود کردم. خیلی غیر منتظره بود. نقاشی های کتاب را به انیمه تبدیل کردند. حتی زندگی نویسنده و تصویرگر را هم به صورت انیمه نشان دادند. هم برای من جذاب بود و هم برای ملیکاجان. عصر منزل عمو اکبر بودیم. بچه هایش هم بودند. ماشالا سعید چه حافظه ای دارد. ملیکا هم به پخوچی گربه عمو اکبرحسابی رسید. شب برگشتیم منزل و سری به منزل خاله صدیقه زدیم. یک گربه اصیل نایینی هم آمد و شامش را در حیاط خورد. بارانی می آید. بارانی تند و شدید.

حس عجیبی است. سال کهن جای خود را به سال جدید می دهد. سالی که هنوز در کارش مات مانده ایم. تنها می توانم به شعری از زنده یاد محمدعلی بهمنی بسنده کنم که چه نیکو گفت درباره بهار. امسال نیز یکسره سهم شما بهار/ ما را در میانه چه کاریست با بهار/ از پشت شیشه های کدر مات مانده ام/ کاین باغ رنگ، خواب خزان است یا بهار/ حتی تو را ز حافظه گل گرفته اند ای مثل ما غریب در این روزها بهار/ بی سایه تر زخویش حضوری ندیده ایم/رقصی در این میانه بماناد تا بهار نوروز خجسته باد.

امروز 5 وعده عید دیدنی بود! سالهاست عادت نداریم این حجم از مهمان بیاید! یکهو پنج خانواده با هم! واقعاً هم خوب بود و صحبت کردیم و هم خسته شدیم. فکر میکنم باید یک نوار ضبط شده از حرفها بگذاریم تا برای هر جلسه مهمانی پخش شود.

صبح رفتم به هوای خرید نان بربری کمی قدم بزنم. دیدم تعطیل است. گویا سوم و هفدهم هر ماه تعطیلند. کمی در کوچه های اطراف قدم زدم و خانه ها را دیدم. برخی خانه ها سالهاست نمای اجری و پنجره های زنگ زده دارند و برخی هم خیلی شیک و امروزی اند. کاملاً یک فضای موزه ای زیبا. حتی تابلوی قدیمی زنگ زده هم دیدم که رویش نوشته بود نمایندگی روزنامه اطلاعات و فروش مطبوعات! دنبال یک نانوایی دیگر گشتم که بسته بود دست از پا درازتر برگشتم خانه. امروز از صبح خیلی کسل هستم. دلم خیلی برای شیراز و پدر و مادرم تنگ شده. خیلی زیاد. شاید امروز روی مقاله ای کتابی چیزی کار کنم.