کتابداران فردا2

امروز که ایمیلهایم را بررسی می کردم دیدم از مصر و ترکیه دوستانی لطف کردند و حال و احوال ما را در شرایط جنگی پرسیدند. افرادی که حتی یک بار هم ندیدمشان ولی با هم تعامل علمی داشته ایم. اما دریغ از کسانی که سالها در ایران با هم دوست بودیم و رفت و آمد خانوادگی داشتیم و حتی دانشجویانی که برای ادامه تحصیلشان توصیه نام خواسته بودند و بعد رفتند و پشت سرشان را نگاه نکردند. اینها یک زحمتی به خود ندادند که فقط بگویند وطن حالش چطور است؟ شما چطورید؟ زنده اید؟ خیلی دلگیرم از دستشان.